Burzum 

Part ll

برای من خیلی جالب است که می بینم بسیاری از مردم احساس می کنند باید داستانهایی درباره ی قتل اورانیموس درست کنند. واقعاْ ناراحت کننده است که مردم فقط به این دلیل که حقیقت برایشان ناخوشایند است، از خودشان داستانهایی درمورد این حادثه می سازند.
در سال ۱۹۹۱ بسیاری از گروههای متال در نروژ معتقد بودند که اورانیموس در نروژ یک رهبر بزرگ برای متال است. ولی در اواسط و اواخر سال ۱۹۹۲ بسیاری از ما فهمیدیم که چنین چیزی نیست. وقتی کمپانی پخش اورانیموس، اولین آلبوم بورزوم را منتشر کرد، در مارچ ۹۲ او می بایست برای پرداخت هزینه های این کار، وام می گرفت. چون خودش توانایی پرداخت هزینه ها را نداشت. او این پول را از من قرض گرفت و بعد مشخص شد که توانایی بازپرداخت آن را ندارد. احتمالاْ این مسئله باعث شد که مردم فکر کنند من برای پول او را کشتم! ولی واضح است که من با کشتن او هرگز پول خودم را بدست نمی آوردم! من همیشه می توانم هرچقدر که بخواهم پول داشته باشم و به هیچ وجه نسبت به مسائل مالی حساسیت ندارم. پس این شایعه بسیار احمقانه است که من بخاطر پول او را بکشم. و جالبتر اینکه مبلغ این پول بسیار ناچیز بود.
با این اتفاق من فهمیدم که او آدم نالایق و کودنی است و به این خاطر تصمیم گرفتم کمپانی پخش خودم را تأسیس کنم که Burznazg نام داشت.( این کلمه در رمان «ارباب حلقه ها» به معنی «حلقه تاریک» است). البته بعداْ، یعنی در اواخر سال۹۲ نام آن را به Cymophane تغییر دادم. با این کار من دیگر به او احتیاجی نداشتم. به مرور زمان کمپانی او رو به ورشکستگی رفت. با اینحال ما (من و دیگر گروهها) سعی کردیم تا به طریقی کمپانی او را از ورشکستگی نجات دهیم. برای انجام این کار تصمیم گرفتیم که من یک مصاحبه با نام مستعار در یک روزنامه انجام دهم تا توجه جامعه موسیقی متال نروژ را به بلک متال و بخصوص کمپانی او جلب کنم. هرچند کمپانی او دیگر آلبومی از بورزوم برای فروش نداشت ولی هنوز آلبومهایی از گروههای دیگر را می فروخت. وقتی من مصاحبه را در ژانویه سال ۹۳ انجام دادم، در صحبتهایم بسیار اغراق کردم (به منظور جلب توجه مشتریان به کمپانی او). در واقع من آن روزنامه نگار را دست انداخته بودم و او نیز همه حرفهای من را جدی گرفته بود. متأسفانه آن روزنامه نگار بعداْ این موضوع را فهمید و فردای آن روز سراغ پلیس رفت و من را بازداشت. در روز بعد آن روزنامه تمامی صحبتهای من را بطور کامل چاپ کرد، در حالیکه من در زندان بودم (به خاطر اظهارات دروغینم) و به این دلیل نمی توانستم به مردم بگویم که من در مصاحبه یک مشت چرند گفتم تا توجه مردم را به بلک متال جلب، و بدینوسیله برای کمپانی اورانیموس مشتری جذب کنم. (بنابراین مردم هنوز نمی دانستند که اظهارات ورگ اغراق آمیز است و در نتیجه همه حرفهای او را باور کرده بودند و طبیعتاْ بدینوسیله مشتریان زیادی برای کمپانی ایجاد شد - مترجم)
موضوع جالب این است که وقتی من بازداشت بودم، اورانیموس بجای اینکه از موقعیتی که من برایش بوجود آوردم استفاده کند، کمپانی را تعطیل کرد! فقط به این دلیل که پدر و مادرش فکر می کردند موقعیت بوجود آمده چندان خوشایند نیست!!! قهرمان بلک متال نروژ کاری را انجام داد که پدر و مادرش به او گفتند! با این کار او تمام تلاشهای من را بمنظور جلب مشتری برای او از بین برد. من ۶ هفته برای این موضوع در بازداشت بودم ولی او همه چیز را به باد داد. مشتریان دسته دسته می آمدند ولی با درهای بسته شرکت مواجه می شدند. او واقعاْ احمق بود!
این مسئله باعث شد تا من سعی کنم دیگر با او ارتباطی نداشته باشم و برای کمپانی خودم، با یک کمپانی پخش دیگر (غیر از کمپانی او) در « اسلو » (شهری که اورانیموس مقیم آنجا بود) قرارداد بستم و کارها خودم انجام دادم. و از زمانی که این تصمیم را گرفتم، دیگر او برای من وجود خارجی نداشت. روزی او با من تماس گرفت و از من خواست تا او و دیگر اعضای «میهم» را که برای اتمام ضبط آلبوم در استودیویی در «برگن» (شهری که ورگ مقیم آنجا بود) مستقر بودند در خانه خودم پذیرا شوم، من نپذیرفتم. هیچ شخص دیگری هم در برگن به آنها جای اقامت نداد و آنها مجبور شدند در یک متل اتاق اجاره کنند.البته هیچکس با «هل همر» مشکلی نداشت و دلیل من و دیگران از انجام این کار این بود که دیگر نمی خواستیم با اورانیموس کار کنیم. من همیشه با «هل همر» رابطه خوبی داشتم و او هیچوقت تحت تأثیر اورانیموس نبود.
در عرض چند ماه، این بیزاری از اورانیموس به تمام جامعه متال سرایت کرد. مردم روز به روز بیشتر می فهمیدند که او چه آدم سبک مغزی است و او من را مقصر همه این مسائل می دانست و شروع کرد به نفرت ورزیدن به من. او معتقد بود تقصیر من است که مردم دیگر به او احترام نمی گذارند. البته من هیچگاه عقایدم را در مورد او از مردم پنهان نمی کردم، ولی او خودش بود که این بلا را بر سر خودش آورد. او خودش تبدیل به یک آدم احمق کرده بود. مضافاْ اینکه وقتی رسانه ها در مورد من چرندیات زیادی می گفتند و تمرکز اخبار آنها بر روی من بود، او احساس می کرد کم اهمیت شده است. او دیگر «شخصیت اصلی» عرصه متال نبود و در همه این اتفاقات من را مقصر می دانست. این مسئله احتمالاْ دلیل این ادعای مردم است که کشته شدن او بدست من نتیجه جنگ قدرت بین دو رهبر در عرصه متال بوده است. ولی حقیقت این است که این مسئله فقط برای او مهم بود. من حتی سعی می کردم با بسیاری از هوادارن متال ارتباط برقرار نکنم. وقتی از خانه بیرون می رفتم ترجیح می دادم به پارتی های خانگی بروم و معمولاْ به یک کلوپ تکنوی زیر زمینی به نام «فونیکس» می رفتم. در حالیکه بسیاری از متالرها به کلوپهای «راک اند رول» می رفتند. در واقع من به کلوپ تکنو می رفتم تا از تمام متالرهای جدید دور باشم، چون دوست نداشتم زیاد از طرف آنها مورد توجه قرار بگیرم و ترجیه می دادم با دختر های زیبای کلوپ صحبت کنم تا با آنها.
چندی بعد «میهم» یک گیتاریست جدید به نام «اسنور» گرفت و وقتی او به برگن آمد، تا قبل از اینکه خانه ای در برگن بخرد من او را بعنوان مهمان مدتی به خانه خودم راه دادم. این مسئله نقطه آغازی بود تا اورانیموس علیه زندگی من شروع به کشیدن نقشه هایی بکند. او می خواست مرا بکشد. از نظر او وجود من یک مشکل بود و فکر می کرد با کشتن من مشکلاتش حل خواهد شد. ولی او برای انجام این کار و عملی کردن نقشه اش یک مشکل اساسی داشت و آن این بود که افراد کمی در اطراف خود داشت تا بوسیله آنها من را بکشد، و مضافاْ اینکه این افراد نیز نقشه های او را به من اطلاع می دادند. او بخاطر اعتمادی که به آنها داشت نقشه هایش را به آنها می گفت ولی مسلماْ این افراد به من نزدیکتر بودند تا او. روزی او با «اسنور» که در آپارتمان من زندگی می کرد تماس گرفت. در آن لحظه اسنور به من اجازه داد تا آنچه را که اورانیموس در آنسوی تلفن می گوید بشنوم. او به اسنور گفت : « ورگ باید کاملاْ ناپدید شود.» و این چیزی بود که من مشابه آن را از افراد دیگری هم (از قول اورانیموس) شنیده بودم. البته خیلی ها به من می گفتند که من بی خود احساساتی شدم، چون اورانیموس جرأت این را ندارد که بخواهد سعی در کشتن من داشته باشد. البته من با آنها موافق بودم ولی وقتی دیدم که او نقشه اش را فقط به افراد خیلی نزدیک و قابل اعتمادش گفته، فهمیدم که واقعاْ قصد چنین کاری را دارد. بعلاوه اینکه او در آگوست ۱۹۹۳ در شرف محکوم شدن به زندان برای مدت ۴ ماه شده بود. به اتهام زخمی کردن دو نفر با یک بطری شکسته. به این دلیل که آنها در ایستگاه اتوبوس به دوست دخترش نگاه کرده بودند.
در همان روز او به اسنور گفت که قصد کشتن مرا دارد. من نامه ای از طرف او دریافت کردم که درآن نامه خودش را ظاهراْ خیلی مثبت و دارای لحنی دوستانه نشان داده بود و ظاهراْ می خواست با من درباره یک قرارداد که من هنوز آن را امضاء نکرده بودم دیدار کند. این قرارداد تنها بهانه ای بود که او می توانست بخاطر آن با من دیدار کند. بر اساس آنچه که دوستانش به من گفته بودند، نقشه او بدین صورت بود که ابتدا من را دیدار کند، به من با یک تفنگ ضربه ای وارد کند، من را ببندد و در صندوق عقب ماشین بیاندازد و به خارج از شهر ببرد. بعد من را به یک درخت ببند و من را تا حد مرگ شکنجه دهد، درحالیکه از همه چیز فیلم می گیرد.
من با مطلع شدن از این نقشه طبیعتاْ عصبانی شدم. همان روز تصمیم گرفتم به «اسلو» بروم، قرارداد امضاء شده را به او بدهم و به او بگویم دیگر با من تماس نگیرد، تا با انجام این کار دیگر بهانه ای برای تماس با من نداشته باشد. اتفاقاْ «اسنور» هم در آن روز با او کاری داشت و ما تصمیم گرفتیم همان شب با هم به سوی اسلو حرکت کنیم. ما حدود ساعت ۹ شب برگن را ترک کردیم و در حدود ۳ یا ۴ صبح به آنجا رسیدیم. جلوی خانه او رفتیم و من زنگ زدم. او خوابیده بود. با صدای زنگ بیدار شد و از پشت آیفون پرسید «چه کسی پشت در است؟». من گفتم «ورگ هستم». او گفت «من خواب بودم. لطفاْ بعداْ بیا» و من گفتم «قرارداد را آوردم. در را باز کن». بالآخره در را باز کرد و من از پله ها بالا رفتم. اسنور هم در پائین آپارتمان در حال کشیدن سیگار بود. 
او در جلوی در واحدش منتظر من بود و بسیار عصبی به نظر می رسید. البته کاملاْ طبیعی بود؛ فردی که او نقشه قتلش را کشیده بود، اکنون در نیمه شب جلوی در خانه اش ایستاده است! من به او گفتم: «چه نقشه ای برای من کشیدی؟» وقتی یک قدم جلو رفتم، او شدیداْ ترسید و ناگهان به من حمله کرد و ضربه ای محکم به سینه ام زد. من هم او را به سمت در پرتاب کردم و کمی سراسیمه شدم. البته نه بخاطر ضربه ای که به من وارد کرد، بلکه بخاطر این حقیقت که او به من«حمله» کرده است. من انتظار این حرکت را از او نداشتم. انتظار نداشتم در آپارتمان خود و به این شکل به من حمله کند. ناگهان او به سمت آشپزخانه دوید. من می دانستم که او یک چاقو در آشپزخانه اش دارد. من چاقوی کمری ام را همراه خودم از ماشین بیرون نیاورده بودم ولی یک چاقوی جیبی ۸ سانتیمتری در چکمه ام داشتم. من به سمت او دویدم و سعی کردم قبل از اینکه به آشپزخانه برسد جلوی او را بگیرم. در این لحظه او مقصود خودش را کاملاْ نشان داد و به سمت اتاق خواب دوید. من چند هفته پیش شنیده بودم که او تفنگی را که «دد» با آن خودکشی کرده بود، از پلیس پس گرفته است و فهمیدم می خواهد با آن تفنگ به من حمله کند پس با چاقو ضربه ای به او وارد کردم. او نیز پس از وارد شدن ضربه، سریعاْ مسیرش را بجای اتاق بسوی در خروجی تغییر داد. او به جای اینکه مثل یک مرد جنگ کند، داشت فرار می کرد و این مسئله خیلی من را عصبانی کرد. 
بسیاری از مردم ادعا می کنند که من یک انسان بی دفاع را کشتم، در حالیکه اینطور نیست و او قبل از من به سمت آشپزخانه رفت تا چاقو بردارد. خیلی چیزهای دیگر هم در آپارتمانش داشت که می توانست بوسیله آنها با من مبارزه کند.
اورانیموس در حالیکه زیرپوشش آغشته به خون بود از در ورودی واحدش به سوی راه پله ها فرار کرد و من نیز دنبال او دویدم. وقتی «اسنور» این صحنه را دید شوک شد و رنگ از صورتش پرید. اورانیموس به سمت پائین می دوید و در همان حال زنگ همه همسایه ها را می زد و به دیوارها می کوبید و فریاد می کشید. من درحالیکه دنبالش می دویدم با چاقو ۳ یا ۴ ضربه به شانه چپش وارد کردم. او ناگهان به دیوار برخورد کرد با این برخورد چراغی که روی دیوار بود شکست و او روی خرده شیشه های چراغ شکسته افتاد. من هم ایستادم. از روی خرده شیشه ها بلند شد و سرپا ایستاد. او کاملاْ تسلیم شده بود و گفت : «دیگر کافی است.» ولی دوباره سعی کرد سعی کرد ضربه ای به من وارد کند و من هم ضربه نهایی را با فرو کردن چاقو از پیشانی به درون جمجمه اش به او وارد کردم و او فوراْ مرد.
او هدفش را که همانا کشتن من بود کاملاْ نشان داد و با کشته شدندش بدست من، دیگر تهدید مستقیمی برای من محسوب نمی شد. من احساس بدی از کشتن او ندارم. بزدلی او من را عصبانی کرد و من دیگر دلیلی نمی دیدم تا بگذارم او زنده بماند. بخاطر این بزدلی و ترسو بودنش بود که من عصبانی شدم و او را کشتم، نه بخاطر اینکه می خواست من را بکشد.